مربّى نفوس به سمت كمال و نقطه اتّصال ما با پروردگار است . و در برابر يك همچنين حقيقتى بايد فانى و محو شد و سر تسليم در برابر خواست و مشيّت او فرود آورد ، و همچون عبد كه هيچ اراده و اختيارى از خود در قبال مولى ندارد ، اينچنين بود . اگر فردى امام معصوم را فقط در حدّ يك مبيّن احكام تكليفيّه كه از پيامبر اكرم صلّى الله عليه و آله و سلّم نقل مىكند بداند ، او را در حدّ يك راوى حديث قرار داده است ؛ با اين تفاوت كه راوى حديث ممكن است در نقل روايت دچار خطاءو سهو گردد ، ولى امام عليه‌السّلام در اين مورد بخصوص مرتكب سهو و نسيان نمىشود ! و اين فرد نمىتواند مدّعى تشيّع شود . بر اين اساس أبوحنيفه اگر بيايد و بر فرض در بيان مسائل و احكام اشتباه نكند و مسائل را بطور صحيح در اختيار مردم قرار دهد ، امّا همين كه در مقابل امام صادق عليه السّلام مجلس درس راه مىاندازد و خود را در قبال حضور و وجود آن حضرت مطرح مىكند ، از زمرهء شيعيان خارج و در صف مخالفين و معاندين قرار گرفته است ؛ زيرا به ولايت امام صادق عليه السّلام كه اصل و اساس عبوديّت و ديانت است معتقد نگشته است . از اينجاست كه مىبينيم بسيارى از عبّاد و زهّاد و اهل صلاح با وجود زهد و تقواى ظاهرى و آثار صلاح در حركت و ممشاى آنها ، همچون جناب نفيسه خاتون كه گويند شصت دوره قرآن را بر سر قبر خويش قرائت نموده است ، ولى چون ولايت و امامت حضرت